FGTB Métallurgistes Wallonie Bruxelles

De waarden van links zijn niet verzoenbaar met de crisis van de financiers. Berusting leidt in dit verband altijd recht naar de afgrond … Elio Di Rupo, PS-kopman en eerste minister van wat waarschijnlijk de meest reactionaire regering sinds 1960 is, had bij het begin van het jaar zijn goede voornemens voorbehouden voor de krant Le Soir. Op 14 januari zei hij: “Wij moeten de mensen de waarheid zeggen”.

Editorial van Nico Cué, 26/01/2012.

Wel, de waarheid is dat de werknemers, met of zonder werk, jong en oud, tot bloedens toe de crisis zullen betalen waaraan zij niet schuldig zijn.

De waarheid is dat het financieel systeem niet werd hervormd, dat daar zelfs geen uitzicht op bestaat en dat de sector niet zal betalen. Noch voor zijn vergissingen, noch voor zijn fouten, noch voor zijn misstappen.

De waarheid is dat deze regering niet van plan is om de fiscale alternatieven die het ABVV heeft voorgesteld ook maar te bespreken. Ze wil alleen maar overleg plegen over de verpakking van “onrechtvaardige en totaal onevenwichtige” maatregelen, zoals de ondervoorzitter van de PS, Philippe Moureaux, ze noemde. Hij deed dit in de krant La Libre na de staking die door het ACOD was uitgeroepen. “Onrechtvaardig” maar … “totaal onmisbaar in deze politieke conjunctuur”, zo voegde hij eraan toe met een enorme dosis cynisme.

De regering houdt zich doof, omdat ze het kamp van de financiers heeft gekozen

De waarheid is dat de coalitie niet wil luisteren naar de waarschuwing van onafhankelijke economen van de banken die in alle toonaarden verkondigen dat een eenzijdige bezuinigingspolitiek onverstandig is. Dat het enige gevolg een recessie is, met nog meer bezuinigingen …

De waarheid is dat de regering zich doof houdt, omdat ze partij heeft gekozen. Niet voor ons. Maar voor het geld, de financiële wereld, de banken en de onruststokers.

Sinds het “Globaal Plan” klinkt het refreintje ons vertrouwd in de oren. In naam van de toekomstige generaties zouden wij elke achteruitgang nu als een vooruitgang moeten begroeten. Moeten wij dit niet slikken voor onze kinderen? Leugens! De doorzichtige beeldspraak van de regering Di Rupo verbergt alleen dat zij de werkloosheidsuitkeringen willen afnemen van de kinderen van de jaren 80 en 90. Maar moesten wij eerder al niet voor hen indexsprongen inleveren, de pensioenen hervormen, flexibeler werken, privatiseringen slikken, enz.? “Anders was het nog erger geworden”, zo proberen zij opnieuw ons erin te luizen. Maar ondanks onze inspanningen is het niet beter geworden! Hun oplossingen werken niet!

Oorlogsverklaring

De MWB en zijn militanten verklaren de oorlog aan deze masochistische theorie dat je vandaag moet afzien om het morgen – of later – beter te hebben. De strijd woedt al hevig bij de slippendragers en propagandisten van het systeem. In december schreven zij unaniem: “Een nutteloze staking”. Om iedereen te overtuigen dat je beter op voorhand opgeeft? Dat de werknemersklasse fataal gedoemd is? Dat ze beter de handen in de schoot legt? Dat berusting een goede aanpak is?

Wedden dat de pers de dag vóór en na 30 januari weer uit hetzelfde vaatje zal tappen? Alsof ze het schaap dat naar de slachtbank wordt geleid niet volledig willen ontmoedigen, zeggen sommigen dat ze “de woede van de werknemers begrijpen”. Laten we maar meteen klare wijn schenken: steunbetuigingen en medelijden hebben alleen waarde, als ze gepaard gaan met resultaten en bijgevolg als ze ook in de feiten breken met het “eenheidsdenken” …

Zonder daadkracht hebben solidariteitsbetuigingen geen andere politieke ambitie dan de machtsverhouding nog meer in het nadeel van de werknemers te doen overhellen.

Ons project voor een andere samenleving

In de geschiedenis van de arbeidersbeweging heeft capitulatie nooit tot successen geleid. De MWB weigert om de strijd te staken. Wij doen integendeel een oproep voor een actieplan dat ervoor zorgt dat na de staking van 30 januari rekening wordt gehouden met onze alternatieven. Wij werken harder dan ooit aan de fundamenten van een andere samenleving dan de wankele constructie die is opgezet door de veroorzakers van de crisis en hun knechten.

Wij strijden voor een maatschappij met meer sociale zekerheid en meer openbare dienstverlening, omdat de commerciële logica niet op alle dimensies van de samenleving kan worden toegepast. Wij eisen een maatschappij waarin iedereen bijdraagt naar zijn vermogen en ontvangt volgens zijn behoeften. En dat is zeker niet het programma van de regering Di Rupo!

Wij blijven dit project onverminderd trouw. Het blijft onze ambitie en ons streven. Wij zullen niet aanvaarden dat de crisis het ondermijnt of onze droom van meer solidariteit, meer gelijkheid en sociale rechtvaardigheid kapotmaakt. Een goede verstaander …

Nico Cué, Secretaris-generaal van de MWB-ABVV