Zijn nieuwjaarswensen wel op hun plaats?
U mijn beste wensen aanbieden nu er een gruwelijk jaar lijkt aan te komen? Zou dat niet surrealistisch overkomen? Of als pure provocatie? Toch waag ik het erop, kameraden: mijn allerbeste wensen voor 2012!
Editorial van Nico Cué, 18/01/2012.
Of eigenlijk vooral één wens: dat alles wat wij horen over de komende sociale achteruitgang uiteindelijk niet doorgaat. Maar is dit geen loze droom? Absoluut niet, want wij kunnen er zelf voor zorgen dat die droom werkelijkheid wordt. Door in beweging te komen, door aan te klagen en te argumenteren kunnen wij laten zien naar welke afgrond wij in razendsnel tempo afglijden. Wij hopen dat wij de dolle rit kunnen stoppen vóór het te laat is. 2011 heeft het bewijs geleverd dat volkeren zich niet laten meeslepen door de verblinding van de heersende klasse. Mijn wens is dat deze beweging in 2012 voortgaat en laten wij er alles aan doen om dit mogelijk te maken.
Tijdens de korte pauze voor de jaarwisseling kregen wij elke dag iets meer te horen over de gevolgen van de eerste beslissingen van de regering Di Rupo. We hoorden ook geruchten over wat er de volgende weken op ons afkomt. Er bestaat geen twijfel over dat ze het systeem aan het kapotmaken zijn en dat ze er alles aan doen om de werknemers en uitkeringstrekkers te raken. Ze treffen genadeloos de jonge werkzoekenden die nog op een uitkering wachten en de oudere die zich “schuldig” maken aan een uitkering omdat ze geen werk meer vinden. Ook de oudere werknemers moeten het ontgelden: zij krijgen een nieuw generatiepact aan hun been. En voor vrouwen wordt het bijna een onmogelijke opdracht om nog aan een volledige loopbaan te geraken. Zo treffen zij ons en verraden zij ons. Er past geen ander woord dan verraad voor de plotse wijziging van de regels van het tijdskrediet dat zij eerder zelf hebben aangeprezen, voor de afschaffing van het recht op arbeidstijdvermindering voor oudere werknemers die wilden blijven werken, voor de annulatie van pensioenrechten die al waren verworven. Of gaat het in dit laatste geval niet over verraad, maar diefstal?
Eigenlijk willen zij maar één zaak: slaafs de regels volgen die de markt oplegt en die de Europese instanties uitvaardigen. Europa heeft er trouwens nog maar eens op gewezen dat de besparingen nog niet streng genoeg zijn. En als die besparingen de ondergang betekenen voor werknemers en burgers, wel, dan is dat maar zo.
In een artikel dat onlangs (op 2 januari) in de Franse krant Le Monde verscheen, stelde de vroegere (socialistische) Franse premier Michel Rocard de vraag waarom de landen, onder het mom dat ze de economie weer op de sporen willen zetten, zeshonderd keer meer betalen dan de banken. Met andere woorden: waarom zou de financiële wereld, die verantwoordelijk is voor de crisis, er zeshonderd keer minder voor opdraaien dan de staten, dus de burgers? Als we zo voortdoen, dan stevenen we niet alleen recht op de ondergang van ons sociaal model af, maar vernietigen we ook alle regels die onze democratieën structuur geven. Dat is juist de bedoeling van het kapitalisme, dat de democratie altijd al heeft beschouwd als een truc om te verhinderen dat sommigen ongebreideld poen kunnen scheppen. Wat nieuw is bij ons, is dat de socialisten hier zonder voorbehoud gaan achter staan, in ruil voor enkele (eerste)ministerportefeuilles.
Misschien staan wij op een politiek keerpunt. Volgend jaar is het 25 jaar geleden dat de socialisten in België opnieuw aan de macht begonnen deel te nemen. Zij kunnen hun verantwoordelijkheid voor de huidige situatie niet ontkennen. Want deze vaststelling dringt zich op: als rechts aan de macht is, voert het een rechts beleid, maar links aan de macht voert geen links beleid en momenteel zelfs een rechts beleid. Daar moeten wij aan denken als wij onze democratische plicht vervullen. Ondertussen stellen wij ook vast dat alleen de bevolking, de werknemers de situatie kunnen veranderen. Door te protesteren en op straat te komen. Onze wapens heten aanklachten, beschuldigingen, manifestaties en stakingen. Laten wij ze gebruiken en de eerste fase in 2012 al meteen sterk inzetten: een algemene staking op 30 januari. Willen zij ons niet respecteren? Dan zullen wij ze bang maken.
Nico Cue, Secretaris-generaal MWB
